Գագիկ Ղազանչյանի գեղանկարներում դիտողը շարունակ բախվում է նկարի տարածության ստերեոտիպ մի կառուցվածքի հետ. դրա տարրերն են հակադրության մեջ դրված ֆոնն ու ֆիգուրը։ Ֆոնն իրենից ներկայացնում է լուսանկարչական ծագում ունեցող մի կոլլաժ։ Դրանում ասես վերարտադրված են միջնադարյան քաղաքների՝ միջնաբերդերին փոխարինելու եկած երկնաքերների այն թաղամասերը, որպիսիք հաճախ կարելի է տեսնել ժամանակակից, հատկապես՝ ամերիկյան մեգապոլիսներում։ Ֆոնին հակադիր և առաջին պլանում ծավալվող երկրորդ տարրը ոչ այլ ինչ է, քան գունաբծային շարժուն մի հորինվածք՝ երբեմն կիսաֆիգուրատիվ, երբեմն էլ կատարելապես վերացական խաղ հիշեցնող գեղանկարչական մի արարում։ 

Նկարի տարածության այս ստերեոտիպ կառուցվածքը արդյոք արտիստական անդյուրաշարժության դրսևորում է, թե հղում է ստերեոտիպությանը, որը բնորոշ է այսօրվա ուրբանիստական աշխարհին. մի կողմից՝ առարկաների արտադրության հիմքում շարային սկզբունք կիրառելու հետևանքով մեզ շրջապատող միջավայրի այն ստանդարտացմանը, որի արդյունքում առաջին պլան են մղվում պարագայական ասպեկտները(նյութը, գույնը, ձևը և չափը), մյուս կողմից՝ դրա փոխակերպումներին հակազդելու ժամանակակից անհատի արտիստական այն շարժունակությանը, որը նրան կանգնեցրել է իր ողջ կյանքը պերֆորմանսի վերածելու պարտադրանքի առաջ։ 

Ձեռակերտ միջավայրի երկրորդական որակների բազմացումն այսօր ընդունել է այնպիսի ծավալներ, որ սկսել է իսկապես ծածկել մեր իսկ ստեղծած առարկաների էական-գործառնական հատկանիշները։ Դեպի աննյութականացում և նշանայնացում տանող նյութական ու ձևային այն փոխակերպումները, որոնք Բոդրիյարը 70-ականների սկզբին առարկաների համակարգի մեջ իբրև միտում էր արձանագրում, տարածվել է ու դարձել այսօրվա գլոբալացող աշխարհի քաղաքական կարգի ցուցիչը ժամանակակից բոլոր շարժումները սոցիալական ու քաղաքական լինեն դրանք, թե՝ մշակութային ու տեխնոլոգիական, ինչ խոսք, որ, առանց բացառության, հղում են թափանցիկ ու անտեսանելի այդ կարգին։ Բայց և այդ նոր աշխարհակարգն է, որ բոլոր շարժումներից ու ժեստերից, անխտիր, պահանջում է արտիստական վիրտոզություն։ Առանց այդ վիրտուոզ ժեստի, առանց վարպետության, այսօր անհնար է իրականացնել մարդկային անհատի՝ ազատության մշտական ձգտումը լինի դա նոր աշխարհակարգի այնպիսի նշանների կառուցումը, ինչպիսիք, էին առևտրի համաշխարհային կենտրոնի զույգ աշտարակները, թե՝ դրանց դեմ իրագործված ահաբեկչական այն ահասառսուռ գործողությունը, որը կազմակեպվեց 2001-ի սեպտեմբերի 11-ին Նյու-Յորքում։ 

Գեղանկարչական վիրտուոզ ժեստը, հետևաբար, Ղազանչյանի ստեղծագործության հիմնական հատկանիշն է։ Այն՝ իբրև վրձնահարված, թեպետ և գալիս է դրվելու մեգապոլիսների համայնապատկերի վրա, սույնով իսկ մասնակիորեն ավերելով նյութական արժեքների վրա հիմնված ժամանակակից աշխարհի պատկերը, բայց և՝ չի կարող յոլա գնալ առանց վերջինիս, ինչպես որ որևէ վրձնահարված չի կարող յոլա գնալ առանց կտավի ։ Բայց այդ Ժեստի հիմքում ընկած հակասականությունը այս պարագայում ոչ միայն գոյաբանական ծագում ունի, այլև արտահայտում է արվեստագետի աշխարհայացքի և ապրումների միջև առկա ներհակությունը։ Այն զարգանում է մի կողմից կյանքի առաջադիմության հանդեպ արվեստագետի ունեցած հավատի ու դրանից ուժ առնող նրա զորակցության, մյուս կողմից՝ այն հիսաթափության միջև, որ երբեմն արվեստագետն ապրում է դրա հետևանքների համար։ 

Այնինչ՝ Գագիկ Ղազանչյանի գեղանկարչական ժեստը ոչ միայն գաղափարական իր դիրքորոշման ու հոգեբանական ապրումների միջև խորացող հակասականությունների կրողն է, այլև՝ լուծման արահետները բացողը։ Դրանք սիրային տեսարանների ընդհանուր ուրվագծերը անջատ գունաբծերի անկաշկանդ խաղով վարակելու այն ուղիներն են, որոնք արվեստագետը բացահայտում է մարմնինների փոխկապակցման, կամ դրանց լուսեղենացման միջոցով։ Բովանդակային առումով միաժամանակ էրոտիկ ու միստիկ այդ մղումները ենթադրում են շարժման երկու վեկտոր՝ հորիզոնական (գգվանք ու միաձուլում, սեռական զուգընկերոջ, կենդանի արարածի, մասնագիտական իր գործիքի կամ երկանիվ իր հեծկանի հետ) և ուղղահայց(պայծառակերպում, թևավորում և համբարձում)։ 

Հունական անտիկ առասպելաբանության հերոսներից մեկը, առաջին քանդակագործ, ճարտարապետ և կոնստրուկտոր Դեդալոսը, մեզ հայտնի է իր երեք գործերով՝ 
Կրետեի արքա՝ Մինոսի պատվերի համաձայն կառուցած իր Լաբիրինթոսով՝ նրա կնոջը՝ Պարսիփայի՝ համար կերտած փայտե կովով(որևէ կերպ հագուրդ տալու համար իր ամուսնու նախրի ձյունաճերմակ ցուլի հետ կենակցելու այն բուռն ցանկությունը, որ Պոսեյդոնն էր Պարսիփայի մեջ իբրև պատիժ բոցավառել) և ազատության սեփական ձգտումը ի կատար ածելու համար պատրաստած թռչնի թևերով։ Ապարանք-բանտը՝ արքային, սիրո համար նախատեսված փայտե գործիքը՝ նրա կնոջը, ազատության թևերը՝ արվեստագետին. 

Գագիկ Ղազանչյանի ստեղծագործության մեջ այս երեք կառույցները գործում են ոչ միայն իբրև տարածական ու արտահայտչական պլաններ, այլ նաև բովանդակային տարողունակ փոխաբերություններ։ Եթե առաջինը՝ լաբիրինթոսը ներկայիս աշխարհակարգն է փոխաբերում, ապա երկրորդն ու երրորդը դրան հակադրիր ուժերը՝ սերը և ազատությունը։ Այս երեքի միավորումից ի հայտ է գալիս գեղանկարչական անորոշ մի տրոփյուն։ Գունա-պլաստիկական այս թրթիռը նկարի կենդանությունից անդին մեկ այլ բան էլ է փոխանցում մեզ. որևէ արվեստագետից անպակաս այն տագնապը, թե ինքն էլ, Դեդալոսի պես, օրերից մի օր ստիպված կինի հրաժարվել իր այն շնորհից, որն ազատություն պարգևելուց հետո իրեն կանգնեցնելու է սիրելի Իկարին կորցրած լինելու անձնական ողբերգության առաջ։ Այս թրթիռն է, որ տիրում է մեզ և անտարբեր չի թողնում, երբ կանգնած ենք Գագիկ Ղազանչյանի նկարների առաջ։